"ΠΟΙΗΣΗ & ΕΞΕΓΕΡΣΗ" Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

H Tέχνη δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Σκοπός της Τέχνης όμως πρέπει να είναι να αλλάξει την συνείδηση των υποκειμένων που θα γίνουν φορείς της αλλαγής του κόσμου. Αυτός  ο κόσμος παράγει δυστυχία, ανισότητα, απολυταρχία και μαζική αποβλάκωση. Αυτός ο κόσμος πρέπει να αλλάξει. Ο Ρόλος κάθε μορφής τέχνης και δημιουργικής έκφρασης, ο ρόλος της Ποίησης, της Ζωγραφικής, του Κινηματογράφου και του Βίντεο Αrt, της μουσικής, του θεάτρου και της performance,  ο ρόλος της εικόνας, του λόγου, του ήχου και κάθε μορφής μαγικής τελετουργίας των αισθήσεων είναι να αναζητήσουν εικόνες, λόγο και τελετουργίες που να προεικονίζουν και να πραγματώνουν, στα όρια του εφικτού και πέρα από αυτά, τις εικόνες, τον λόγο και τις τελετουργίες των αισθήσεων ενός κόσμου χωρίς δυστυχία, χωρίς ανισότητα, χωρίς εξουσία, χωρίς μάζες υποδουλωμένων και αποβλακωμένων ανθρώπων. 

Άρα, όποια και αν είναι η μορφή, όποια και αν είναι η ειδική αισθητική τάση ή οι δημιουργικές καταβολές, προβολές και επιλογές του καλλιτέχνη η τέχνη του είναι πολιτική.

Με αυτό τον τρόπο δηλώνεται σαφώς ότι δεν μας απασχολεί το ύφος, η μορφή και οι αισθητικές επιλογές του καλλιτέχνη. Το Θέαμα, η μετατροπή δηλαδή όλων των σχέσεων, όλων των αναγκών και όλων των επιθυμιών μας σε εμπόρευμα έχει πλέον απορροφήσει και αφομοιώσει όλες τις μορφές, όλα τα στυλ, όλες τις αισθητικές επαναστάσεις Η επανάσταση του μέλλοντος δεν θα έχει μια αισθητική, θα είναι το τέλος της κυρίαρχης αισθητικής και η πλήρης απελευθέρωση των δημιουργικών και εκφραστικών δυνατοτήτων του ανθρώπου με όλους τους πιθανούς και απίθανους, γνωστούς και άγνωστους τρόπους.   

Πάνω από όλα  λοιπόν στην εποχή μας δεν μας απασχολεί το στυλ και η φόρμα που επιλέγει ο καλλιτέχνης να εκφραστεί αλλά μας απασχολούν οι προθέσεις του και η θέση που ο ίδιος θέλει να πάρει στην συλλογική προσπάθεια απελευθέρωσης της ανθρωπότητας. 

Στις αρχές του 21^ου αιώνα, δηλώνουμε ανενδοίαστα ότι δεν υπάρχει ένα στυλ ή ένα ύφος στην Τέχνη που μπορεί να φέρει την επανάσταση. Αυτό είναι το συμπέρασμα μας σχετικά με τις πρωτοπορίες των αρχών του 20^ου αιώνα που πίστεψαν ότι μπορούσαν να δώσουν μορφή και στυλ στην επανάσταση μετατρέποντας τους εαυτούς τους τελικά σε διακοσμητές και υμνωδούς, σαλτιμπάγκους αυλοκόλακες μικρών και μεγάλων δικτατόρων. 

Από την άλλη όμως γνωρίζουμε πως η πολιτική συνείδηση του καλλιτέχνη και η θέση που επιλέγει να τοποθετήσει τον εαυτό του παράγει ένα χάσμα ανάμεσα στους διάφορους καλλιτέχνες, τις διαφορετικές επιλογές τους και κατ’επέκταση τις ίδιες τις κοινότητες που τους στηρίζουν. Θεωρούμε λοιπόν πως υπάρχει ένα χάσμα ανάμεσα στην δράση και την σκέψη μας και την ανάλογη δράση και σκέψη των καθεστωτικών καλλιτεχνών, υπάρχει ένα χάσμα ανάμεσα στις επιλογές και τις προθέσεις των φορέων της υψηλής άρα κυρίαρχης κουλτούρας και της δικιάς μας κουλτούρας. Τοποθετούμε λοιπόν τους εαυτούς μας από την μια μεριά του οδοφράγματος και από την άλλη τους καθεστωτικούς καλλιτέχνες.

Πολύ δε περισσότερο, και εν αντιθέσει με την παραδοσιακή αριστερά, ονομάζουμε πολιτική Τέχνη, είτε το αναγνωρίζουν οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες για τους εαυτούς τους είτε όχι, και όλες αυτές τις μορφές καθεστωτικής τέχνης που αναπαράγουν τις μορφές κυριαρχίας του παρόντος κόσμου. Το ηλίθιο χαμόγελο της τηλεπαρουσιάστριας στις εκπομπές πρωινής αποβλάκωσης είναι πολιτική τέχνη. Τέχνη της δεξιάς, τέχνη της συντήρησης, τέχνη της αναπαραγωγής των σχέσεων κυριαρχίας… άρα πολιτική Τέχνη. Τα μεγάλα εμπορικά θέατρα και οι Όπερες, οι κρατικοί θίασοι και οι κρατικοδίαιτοι πειραματιστές με το «απολιτίκ» μπλαζέ απαξιωτικό ύφος είναι πολιτική Τέχνη, οι μεταμοντέρνοι αποτιμητές του τέλους των επαναστατικών οραμάτων και οι ακαδημαϊκοί απολογητές της ήττας είναι καλλιτέχνες του πνεύματος της ηττοπάθειας και της υποδούλωσης. Ο στρατός στελεχών της διαφήμισης και των υπουργείων πολιτισμού, τουρισμού, παιδείας και θρησκευμάτων, των εταιριών διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού και επιχορηγήσεων καινοτομίας και Τέχνης, όλοι αυτοί είναι πολιτικοί καλλιτέχνες, στρατευμένοι καλλιτέχνες, στρατευμένοι συνειδητά ή εν αγνοία τους στην διαιώνιση των σχέσεων κυριαρχίας … αρά στρατευμένοι εναντίον όλων εμάς που αγωνιζόμαστε για την πανανθρώπινη απελευθέρωση από όλες τις σχέσεις καταναγκασμού και κυριαρχίας.   

Αυτή είναι μια μορφή ακραιφνούς πολιτικής τέχνης που στην μεταμοντέρνα εποχή μας παρουσιάζεται με την πρόφαση της από-ιδεολογικοποιημένης ελεύθερης έκφρασης ενώ την ίδια στιγμή με τις επαφές, τις επιλογές και τις ιδέες της στηρίζει την πιο ακραία, την πιο καταστροφική, την πιο απάνθρωπη ιδεολογία, την πιο ανεξέλεγκτη συνθήκη διακυβέρνησης που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, τον νέο-φιλελευθερισμό. Επιχορηγούμενα μουσεία και κέντρα σύγχρονης τέχνης, θίασοι αυλοκόλακες και ποιητές των υπουργείων και των εταιριών, γλύφτες curators και ακίνδυνοι για το σύστημα απολιτικ πειραματιστές σκηνοθέτες που κρύβουν την απουσία περιεχομένου πίσω από ψευδο-αναζητήσεις στην μορφή και την φόρμα, τραγουδιστές της ηλιθιότητας κα σπουδαίοι συγγραφείς του μικροαστικού τίποτα.      

Από την άλλη μεριά του οδοφράγματος, την δικιά μας μεριά ενός οδοφράγματος που δημιουργούμε κάθε στιγμή εμείς οι ίδιοι με τις επιλογές και την στάση μας, γνωρίζουμε πως υπάρχουν οι πνευματικοί μας φίλοι, οι εραστές μας και οι σύντροφοι μας, υπάρχει η δικιά μας πολιτική Τέχνη, οι δικοί μας πολιτικοί καλλιτέχνες. Επαναστατημένοι δημιουργοί και διασαλευτές της δημόσιας τάξης, εκστατικοί εμπνευσμένοι άγιοι, άγνωστοι και νέοι καλλιτέχνες χωρίς χρήματα και μέλλον, εμπρηστές γραφείων εταιριών και ακριβών αυτοκινήτων, νεαρά παιδιά που χαμογελούν με την καρδιά τους γεμάτη έρωτα για την ζωή και την ελευθερία πίσω από τις μαύρες κουκούλες τους στις άκρες ενός φλεγόμενου δρόμου,  περιπλανώμενοι αναζητητές του αγνώστου, ταξιδευτές ποιητές εφευρέτες νέων νοημάτων και νέων λέξεων, μουσικοί που ανακαλύπτουν νέες περιοχές του ήχου της ατέρμονης ψυχικής πίεσης της ζωής στις σύγχρονες μητροπόλεις της Δύσης, τεχνολόγοι εφευρέτες του τέλους της εργασίας για χάρη της ελεύθερης ανεμπόδιστης δημιουργικότητας, διαδηλωτές που ουρλιάζουν με όλη τους την δύναμη «Απόψε Πεθαίνει ο Φασισμός», ένα παιδί ευτυχισμένο που κοιτάζει την μάνα του και της λέει «Ήρθε το Καλοκαίρι!»,  κορίτσια που ερωτεύονται άλλα κορίτσια και γράφουν σύντομα κρυφά ποιήματα για την απελπισία του έρωτα και την δύναμη της αγάπης, αγόρια που στέλνουν ρομαντικά ραβασάκια από chat και sms, άστεγοι που ζωγραφίζουν το πόνο τους στους δρόμους της πόλης, απάτριδες νομάδες, γιαγιάδες που προσφέρουν ένα πιάτο φαί σε πεινασμένες μετανάστριες,  φτωχοί στα όπλα, καθαρίστριες, υπηρέτριες, τυφλοί, ανάπηροι που δέχονται επιθέσεις με δακρυγόνα από την αστυνομία στις εισόδους των υπουργείων και αντεπιτίθενται με τα κουρασμένα τους σώματα, οι άνθρωποι που συνεχίζουν να αγαπούν την Ζωή και θέλουν να υπερασπιστούν την αξιοπρέπεια τους με κάθε τίμημα, άνθρωποι απλοί και καθημερινοί που ξέρουν ότι ζούμε μια και μοναδική στιγμή σε αυτό τον κόσμο και όμως πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε διαρκώς μέσα στους αιώνες για την Ελευθερία, για όλους όσους αγωνίστηκαν πριν από εμάς για εμάς, και για όλους όσους θα συνεχίσουν να αγωνίζονται όταν εμείς πλέον θα έχουμε τελειώσει το δικό μας χρέος, το χρέος που εμείς επιλέξαμε για τους εαυτούς μας. 

Αυτό το χρέος που μας ενώνει με τους πεινασμένους αγρότες του Μεσαίωνα που έσφαξαν τους βασιλιάδες, τους φεουδάρχες και τους παππάδες της δικιάς τους εποχής ουρλιάζοντας «Όλα Κοινά, Όλα Για Όλους Ίσα». Αυτή την δύναμη και την ελπίδα που μας κάνει κ εμάς σήμερα να ουρλιάζουμε στους δρόμους του κόσμου: 

«ΘΑΝΑΤΟΣ στους ΤΥΡΡΑΝΟΥΣ! ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». 

Αυτή είναι η δικιά μας ποίηση /αυτή είναι η δικιά μας εξέγερση : 

«ΘΑΝΑΤΟΣ στους ΤΥΡΡΑΝΟΥΣ! ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

 

     

ΚΕΙΜΕΝΟ / εισήγηση της συλλογικότητας ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ στην εκδήλωση 

ΠΟΙΗΣΗ & ΕΞΕΓΕΡΣΗ που διοργανώθηκε στην κατάληψη ΕΜΠΡΟΣ στις 15.4.2014

περισσότερες πληροφορίες για την εκδήλωση :

http://voidnetwork.blogspot.gr/2014/04/ultimedia-154-poetry-and-revolt.html

"Συνάντηση Με Δολοφονηθέντες Μετανάστες Σε Καφενείο Στα Εξάρχεια" / Tάσος Σαγρής

Συναντιέμαι συχνά με τα πτώματα των παιδιών

και τις μητέρες τους που πέθαναν στο Φαρμακονήσι

το χειμώνα του ‘14, στην θάλασσα...

Συνήθως βρισκόμαστε μεσημεριανές ώρες

σε ένα παλιό καφενείο στα Εξάρχεια,

ο ήλιος χτυπάει το τζάμι της βιτρίνας

και έχει σκόνη έξω

από τον κόσμο που προσπαθεί να ζήσει.

Καθόμαστε σιωπηλοί

μες την κάπνα από τα τσιγάρα

και παρατηρούμε ακίνητοι,

εμβρόντητοι,

την ανθρώπινη βαρβαρότητα

να αυτοπαρουσιάζεται υπέρλαμπρη

στα μεσημεριανά δελτία ειδήσεων

και τις κοινωνικές εκπομπές της τηλεόρασης.

Στο καφενείο η τηλεόραση δεν κλείνει ποτέ.

Η ημερομηνία είναι πάντα 1984 εδώ

και εμείς

είμαστε εξαναγκασμένοι από το καθεστώς

να παραμένουμε σε αυτό το καφενείο,

μαζί με τους μεταμεληθέντες οπαδούς της κυβερνησης

που κάθονται σε μια γωνιά και αυτοί μαζί μας

σιωπηλοί και αμήχανοι.

Τα νεκρά παιδιά κοιτάζουν συνεχώς στο ταβάνι.

Με τεντωμένα τα μάτια απ’ τη φρίκη

κάνουν τρομακτικούς ήχους πνιγμού

καθώς προσπαθούν να αναπνεύσουν

και περιμένουν,

με τα χέρια απλωμένα προς τα επάνω,

ακόμα και τώρα

μήπως έρθει κάποιος την τελευταία στιγμή

και τα τραβήξει στην επιφάνεια να τα σώσει.

Οι μητέρες τους

με τα πνευμόνια γεμάτα θαλασσινό σκοτάδι

τα μαλλιά ανακατεμένα, τα πρόσωπα μελανιασμένα

χτυπημένα

πρώτα από τους λιμενοφύλακες

και μετά από το φιλοθεάμον κοινό   

και αυτές να ντρέπονται

που είναι μέσα στο καφενείο

σε αυτή την κατάσταση…

να αισθάνονται άβολα

που γεμίζουν κάθε μεσημέρι το πάτωμα του καφενείου

με νερό της θάλασσας και φύκια

και νεκρά ψάρια

και τα νεκρά όνειρά τους,

αυτών, αυτών και των παιδιών τους.

Πολλές φορές τα όνειρα των πνιγμένων παιδιών

μπαίνουν όλα μαζί μέσα στο καφενείο

και δεν χωράς να βρεις καρέκλα να καθίσεις.

Τότε οι γέροι κοιτάζουν επικριτικά τις μανάδες

και λένε

«δεν είναι μέρος για παιδιά και γυναίκες εδώ».

Ξαφνικά,

τα όνειρα των παιδιών νιώθουν πως δεν χωράνε πλέον μαζί μας,

άλλες φορές επιτίθενται ανεξέλεγκτα

και κομματιάζουνε τους γέρους,

άλλες φορές βγαίνουν σιωπηλά με αργά βήματα

από την πόρτα του καφενείου έξω στους δρόμους.

Τότε γεμίζει όλη η γειτονιά χαρταετούς

με πολιτικά μηνύματα

που κάνουν ο καθένας μόνος του

την έφοδο στον ουρανό

Φωτιές μπαίνουνε

από τα όνειρα των παιδιών

στις γωνιές των δρόμων, βγαίνουν κάποιες φορές

τα παιδιά στο κατώφλι του καφενείου

και τις κοιτάζουνε με ελπίδα.

Όταν εμφανίζεται η αστυνομία,

συνήθως δέκα λεπτά αργότερα,

με φωνές, απειλές και παραγγέλματα

οι νεκρές γυναίκες από το Φαρμακονήσι

-και από άλλα νησιά της Ευρώπης-

παίρνουν τα μωρά ξανά στην αγκαλιά

και κρύβονται στην πίσω πλευρά του καφενείου,

όπως και εκείνη την ημέρα στην σάπια βάρκα.

Τότε το καφενείο ολόκληρο

 γέρνει επικίνδυνα προς την μεριά τους

και κινδυνεύει να βουλιάξει στην κινούμενη λάσπη

που μας περιβάλλει όλους μας.

Η λάσπη,

αυτή η επικίνδυνη,

φρικτή λάσπη μας περιβάλλει όλους μας

και την κρατάμε φρέσκια και ζωντανή

συνεχώς με τις επιθυμίες μας

και τις επιλογές μας.

Τότε

καθώς το καφενείο γέρνει

και η πίσω πλευρά του βουλιάζει

από το βάρος της απελπισίας των μωρών

και των μανάδων τους

εμφανίζονται Αστυνομικοί

στο κατώφλι του καφενείου

και χτυπάνε με τα γκλόπ τα χέρια των πνιγμένων παιδιών

που απλώνονται συνεχώς έξω απ’ την λάσπη,

σπάνε τα τζάμια της βιτρίνας και πετάνε μέσα δακρυγόνα

να σκοτώσουνε

τους γέρους μεταμεληθέντες οπαδούς της κυβέρνησης

τις πνιγμένες γυναίκες

και τα μικρά νεκρά μωρά τους.

Τα παιδιά αντιστέκονται όσο μπορούν

και πεθαίνουν και αυτά τελευταία

κάθε απόγευμα

ξανά και ξανά.

Το μόνο που απομένει

είναι ο ήχος της τηλεόρασης των μεσημεριανών εκπομπών

και η λάσπη παντού γύρω μας

Υπάρχει όμως

και μια

παράξενη

εκκωφαντική σιωπή κάποιες φορές.

Πρέπει να είναι τα όνειρα των παιδιών

απ’τα υπόγεια

Τα όνειρα των παιδιών άλλωστε δεν πεθαίνουν ποτέ

ούτε φοβούνται τον θάνατο.

Πρέπει να συναντιούνται

μάλλον πλέον κρυφά φαντάζομαι

και να ετοιμάζουνε βομβιστικές επιθέσεις,

εμπρησμούς τραπεζών,

δολοφονίες πολιτικών, δικαστικών

και προέδρων μεγάλων επιχειρήσεων

Δεν ανησυχώ…

Δεν ανησυχώ καθόλου

Είμαι σίγουρος πως τα όνειρα των παιδιών

θα βρουν τρόπο να πάρουν την εκδίκηση τους

Τα όνειρα των παιδιών θα πάρουν την εκδίκηση τους

 

    

 

Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο //  Μάρτιος 2014    

Πρώτη δημόσια ανάγνωση στα πλαίσια του 
Αντιφασιστικού Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών
15.3.2014 Οπλισμένες Λέξεις [Ενάντια στον Φασισμό]
http://antifaperformingarts.wordpress.com/

ΑΟΡΑΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ #2 περιλαμβάνει: ΤΡΟΦΙΜΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ και ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ

AOΡΑΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ

Σύγχρονη κουλτούρα

& κοινωνικές αντιστάσεις

Κείμενα: Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

http://sagristasos.blogspot.com

επικοινωνία: crystalzero72@gmail.com

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ 

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ #2 ΙΑΝ.2014

To χάσμα των γενεών επανεφευρίσκεται στην σύγχρονη Ελλάδα, καθώς η κρίση βαθαίνει και γίνεται πιο ορατή στους νέους αλλά και στις κοινωνικές ομάδες εκείνες που περιέσωσαν ως τώρα κομμάτια της παλιάς τους αξιοπρέπειας ξοδεύοντας τις παλιές οικονομίες τους. Το βασικό θέμα συζητήσεων των νέων ανθρώπων πριν τις εκλογές ήταν «κλείσε την γιαγιά στην ντουλάπα», πράξη που όπως αποδείχθηκε δεν εφαρμόστηκε όσο έπρεπε. Όλοι μας πλέον ξέρουμε πως υπάρχουν σπουδαία και βαθιά χάσματα μέσα σε αυτή την κοινωνία, χάσματα ηλικίας, κουλτούρας, πολιτικής κατανόησης, πράξης και σκέψης. Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευθύνες για αυτό που ζούμε, δεν ζήσαμε όλοι με τις ίδιες αυταπάτες, δε κυνηγάμε όλοι μας τους ίδιους φενακισμούς. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι, μεγάλης ηλικίας κυρίως, που ονειρεύονται ότι ο καπιταλισμός θα τους μοιράσει τελικά λεφτά και θα σωθούν εκ θαύματος. Στέκονται στην άκρη της ζωής σαν τους ξεπεσμένους αριστοκράτες μόνο που αυτοί στην πραγματικότητα δεν έζησαν ποτέ στα παραμύθια, μόνο πίστεψαν πολύ ένα παραμύθι που τους πρόδωσε και τους ξέβρασε ανελέητα πετώντας τους στα αζήτητα της αγοράς, έξω από το παζάρι.  Άλλοι νομίζουν ότι ο Σαμαράς είναι ώριμος πολιτικός με καλές προθέσεις δεσμευμένος όμως από τους «ξένους κατακτητές» και ο Τσίπρας μοιάζει σε πολλούς επικίνδυνος νεολαίος επαναστάτης. Άλλοι νομίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει εξ’ ουρανού και θα περισώσει τον γελοίο υλισμό της προ 2008 εποχής  που κυκλοφορεί ακόμα σαν φάντασμα στις κυριλέ καφετέριες στο Κολωνάκι παίζοντας κρυφτό με την ιδέα της αυτοκτονίας στα μυαλά των σημερινών 50ρηδων. Ανάμεσα σε όλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν ρίσκα και συνεχίζουν να αντιστέκονται, δοκιμάζουν σχέδια καταστροφής του υπάρχοντος κόσμου και υπόκεινται σε διώξεις για αυτά τους τα σχέδια. Άνθρωποι δουλεύουν πολιτικά, την δουλειά του μυρμηγκιού σε χώρους εργασίας, προσπαθώντας να ξυπνήσουν τους αποκοιμισμένους συναδέλφους στα γραφεία, τα νοσοκομεία, τα σχολεία και τις βιοτεχνίες. Παιδιά κάνουν γκράφιτι στους δρόμους σπάζοντας την κανονικότητα των νόμων της αγοράς. Μικρές αναιμικές διαδηλώσεις περιφέρουν το όραμα της χαμένης ελπίδας στους δρόμους φωνάζοντας μες την έρημο του πραγματικού για Ελευθερία και Αξιοπρέπεια. Και χιλιάδες, χιλιάδων κόσμου κοιμάται υπνωτισμένος από τον μονόλογο της κρίσης, αποκαμωμένος από τον αγώνα για επιβίωση. Κάντε φασαρία, πολύ φασαρία, να ξυπνήσουμε αυτούς που κοιμούνται αποκαμωμένοι! Ο ύστατος ενθουσιασμός μας θα δώσει το σήμα της τελικής αντεπίθεσης!          

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΥΛΕΓΓΥΗ                                                                          

ΤΡΟΦΙΜΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ

Yπάρχουν περιπτώσεις που η αδιαφορία των επίσημων κρατικών φορέων για την τύχη όλων όσων αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις εκβιαστικές επιταγές της νέο-φιλελεύθερης «κανονικότητας» είναι τόσο έκδηλη που γίνεται κατανοητός ο απανθρωπισμός του τρόπου ζωής που μας επιβάλλεται. Μια από αυτές τις περιπτώσεις είναι και οι συχνές επιθέσεις που δέχονται από την αστυνομία οι αυθόρμητες και γεμάτες ανθρωπιά προσπάθειες μικρών παραγωγών τροφίμων να διαθέσουν τα προϊόντα τους άμεσα στους καταναλωτές χωρίς μεσάζοντες σε αυτό-οργανωμένες εφήμερες λαϊκές αγορές. Το κίνημα «Χωρίς Μεσάζοντες» και πολλές άλλες πρωτοβουλίες κατοίκων, στέκια γειτονιών και κωμοπόλεων, ρομαντικοί άνθρωποι με ανάγκη φροντίδας προς τον συνάνθρωπο, αντιεξουσιαστές ακτιβιστές και αριστεροί πολίτες έχουν σχηματίσει πλέον ένα τεράστιο δίκτυο σε όλες τις πόλεις της χώρας, ένα δίκτυο έτοιμο να ρίξει τις τιμές των περισσότερων βασικών προϊόντων διατροφής, να προσφέρει ελπίδα σε πολλούς συνανθρώπους μας και να υπερασπιστεί την αξιοπρέπεια ενός κόσμου χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Παρ’όλα αυτά πολύ συχνά, οι εισαγγελικές αρχές με την συνδρομή της αστυνομίας καταστέλλουν αυτές τις κοινωνικές πρωτοβουλίες, τις περισσότερες φορές μετά από καταγγελίες των τοπικών μεγαλο-καταστηματαρχών και των Εμπορικών Συλλόγων για διαφυγόντα κέρδη. Ο μόνος τρόπος για να βρει αυτή η μορφή κοινωνικής αντίστασης την στήριξη της ευρύτερης κοινωνίας είναι η συμμετοχή μας και η φροντίδα των παραγωγών ώστε να πέφτουν πραγματικά οι τιμές και να βρίσκουν πραγματική βοήθεια οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη μέσα από αυτή την μορφή κοινωνικής Αλληλεγγύης. Με μια σύντομη αναζήτηση στο internet στην φράση «Πανελλαδικό Δίκτυο Πρωτοβουλιών Χωρίς Μεσάζοντες» θα βρείτε 60 πρωτοβουλίες σε όλη την χώρα για να ξεκινήσετε.

ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ                                                                                                               

 ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ

Ο Sotokkan είναι μια από τις σημαντικές προσωπικότητες της dub σκηνής στην Ελλάδα, μέχρι προσφάτως βασικό μέλος της μπάντας Direct Connection και μέρος του κύκλου διοργάνωσης του ετήσιου Αντιαπαγορευτικού φεστιβάλ της Αθήνας. Όταν η αγαπημένη του Μαρία βρέθηκε σωριασμένη στις Ινδίες από μια ξαφνική εμφάνιση όγκου στον εγκέφαλο, όλη η underground dub και reggae σκηνή έμεινε άναυδη. Πριν λίγες μέρες λοιπόν όλοι αυτοί οι άνθρωποι κατέκλισαν το club Κύτταρο, τον αρχαίο ναό της υπόγειας Αθήνας στην οδό Ηπείρου που λειτουργεί από την εποχή ακόμα που ο Σαββόπουλος έτρωγε ψυχεδελικά μανιτάρια. Mε την βοήθεια και ατόμων από την διοργάνωση του BFest, tο club διατέθηκε δωρεάν για χάρη του σκοπού της εκδήλωσης. Ένας πολύχρωμος χαμογελαστός νεανικός συρφετός από αγόρια και κορίτσια αποφασισμένα να καλύψουν τα έξοδα της εγχείρησης σε μια νύχτα εμφανίστηκε από όλες τις άκρες της πόλης. Όποιος πέρναγε την πόρτα έριχνε 5 ευρω στο χαρτόκουτο της εισόδου και απολάμβανε μερικές από τις καλύτερες μπάντες της εποχής μας. Τα χρήματα μαζεύτηκαν σχεδόν όλα. Οι «Κάτω από το Δέντρο» με τον Δ. Πουλικάκο επί σκηνής ταξιδεύουν στην Καραϊβική, ο Vlastur και ο Dark Elf ταξιδεύουν στο διάστημα, οι Fundracar  είναι μια heavy reggae rock ψυχεδελική εμπειρία και οι Direct Connection παίζουν ένα μακρόσυρτο υπνωτικό abstract dub που ένας φίλος χαμένος στις σκέψεις του το ονομάζει urban shamanism(!). H Μαρία δυστυχώς λίγες μέρες μετά εγκατέλειψε αυτή την ενσάρκωση. Στέλνουμε τα βαθυά μας συλλυπητήρια  σε όλους όσους την γνώρισαν και την αγάπησαν.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: 

ΑΟΡΑΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ #1 

http://sagristasos.blogspot.gr/2014/01/1.html

"ΨΥΧΩΣΗ!" σε περιοδεία: ΙΩΑΝΝΙΝΑ ΠΕΜ. 16/ ΠΑΡ. 17/ ΣΑΒΒ. 18 / ΚΥΡ. 19/01/2013

Η παράσταση "ΨΥΧΩΣΗ!" 
ξεκινά την 
περιοδεία της και ταξιδεύει
στα ΙΩΑΝΝΙΝΑ, στο
Θέατρο ΠΟΛΥΘΕΑΜΑ 
Σικελιανού Αγγέλου 3  

για τέσσερις παραστάσεις
ΠΕΜ. 16/ ΠΑΡ. 17/ ΣΑΒΒ. 18 
& ΚΥΡ. 19/01/2013

+ 

επόμενες παραστάσεις:

ΠΑΤΡΑ
κάθε Πεμ. /Παρ. / Σαββ. / Κυρ.
ΘΕΑΤΡΟ ΛΙΘΟΓΡΑΦΕΙΟΝ
έναρξη 30/1/2013
 
Ενημερώστε τους φίλους σας!
 
περισσότερες πληροφορίες:
http://theinstituteinfo.blogspot.com/