“Προσευχήσου για τις μέρες που έρχονται”- Τάσος Σαγρής

Προσευχήσου,
και προσευχήσου και για εμένα που δεν πιστεύω στις προσευχές.

Δες μακριά, πέρα στον ορίζοντα,
ο χρόνος που πλησιάζει θα καταστρέψει ό,τι πιστεύεις και ό,τι σκέφτεσαι,
όλα όσα σχεδιάζεις θα μείνουν μισά, ο κόσμος δεν ολοκληρώνεται ποτέ
τίποτα δεν θα μείνει ίδιο ούτε για μια στιγμή,
πέσε στην αγκαλιά μου και προσευχήσου,
προσευχήσου και για εμένα που δεν πιστεύω σε τίποτα.

Τα αστέρια κυλάνε στις παρυφές του ανεμοδαρμένου μου σώματος
Νόμιζα πως ήξερα προς τα πού πηγαίνω αλλά τελικά δεν είχαμε πουθενά να πάμε,
όλα όσα έψαχνα στον κόσμο – ο κόσμος τα είχε κρύψει βαθιά μέσα μου
όλα όσα προσπαθήσαμε μείνανε μαζί μας σαν βάρος,
να τα κουβαλάμε υποχρεωμένοι να αναπαράγουμε τις αναμνήσεις τους
σε μια αιώνια ακινησία.

Σίγουρα δεν θα έχουμε άλλη ευκαιρία
να τα ξεκινήσουμε όλα αυτά ξανά πάλι από την αρχή
Οι σκιές των ανθρώπων
εμφανίζονται και εξαφανίζονται στις άκρες των ματιών μου
Η καρδιά μου φλέγεται για μια ζωή που διαφεύγει,
την ζούμε καθώς γλιστρά,
την αντιλαμβανόμαστε μόνο με τα μάτια κλειστά,
την αφουγκραζόμαστε μόνο όταν κλείνουμε τα αυτιά μας,
κλείσε τα αυτιά σου και άκου την σκέψη μου,
κοίτα τον ήχο της σιωπής μου,
νιώσε τον φόβο μου
καθώς κυλάμε μαζί
προς το τίποτα που μας υποσχέθηκαν οι λαμπερές βιτρίνες του κόσμου.

Τα λόγια μου επαναλαμβάνονται, όλα είναι ψέμα,
οι αναμνήσεις μου διαστρέφονται,
σε ξέρω πολλά χρόνια τώρα,
ξέρω πως τα έχουμε συζητήσει ξανά μαζί όλα αυτά,
κάθισε δίπλα μου, πιάσε το χέρι μου
υπάρχει μια μεγάλη προστατευτική αίσθηση στο δέρμα σου,
θέλω να αγγίξω το χαμόγελό σου,
να ζήσω λίγο ακόμα εδώ που είμαστε τώρα,
άπειρες μέρες, λίγα δευτερόλεπτα, εκατομμύρια χρόνια
όλα θα έχουν τελειώσει πολύ σύντομα.

Ξέρω πως οι προσευχές δεν άλλαξαν ποτέ τον κόσμο,
ξέρω πως τα ξέρεις όλα αυτά,
θέλω να μείνουμε εδώ κοιτάζοντας μαζί το τίποτα,
πέσε στην αγκαλιά μου και προσευχήσου.
Ξέρω πως οι προσευχές δεν άλλαξαν ποτέ τον κόσμο
και όμως καθώς σε κοιτάζω
σε παρακαλώ
προσευχήσου για τις μέρες που έρχονται
και προσευχήσου και για εμένα που δεν πιστεύω στις προσευχές.

"Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ δεν είναι η Ζωή" Tάσος Σαγρής | Κενό Δίκτυο

Θα περπατήσουμε ένα βροχερό απόγευμα,

σε ένα πλακόστρωτο βουτηγμένο στo κονιάκ και τη ζάχαρη,

θα αγγίζεις τα χέρια μου και ο παγωμένος αέρας θα ακουμπάει τα μαλλιά σου

και δεν θα υπάρχουν ερωτήσεις και αβεβαιότητες,

μόνο απαντήσεις και χάδια και υγρά χαμόγελα.

Θα σε κοιτάζω και θα σε ξέρω, και εσύ δεν θα αναρωτιέσαι για τίποτα πια.

Θα κοιτάζουμε γύρω μας και θα υπάρχει παντού σιωπή και αγάπη

και αληθινές ιστορίες

και μια μελωδική ορχήστρα θα ακούγεται από το βάθος του ουρανού

και η Αλίκη από την χώρα των Θαυμάτων θα πίνει κόκκινο κρασί στην πλατεία

φορώντας κόκκινο παλτό, κάτω από μια κόκκινη τέντα,

 μεγάλη σε ηλικία πια,  ένα βροχερό απόγευμα.

Η Ζωή που ζούμε δεν είναι η ζωή.

Άλλο πράγμα είναι η ζωή και άλλο πράγμα είναι η ζωή που ζούμε…

Πρέπει να βρεθεί ένας  τρόπος αυτά τα δύο να συναντηθούν μεταξύ τους.  

Η ζωή είναι ένα φευγαλέο χαμόγελο μιας ηλικιωμένης καλοντυμένης κυρίας

που βαθιά μέσα στα μάτια της μπορείς να δεις

τα άγουρα μάγουλα μιας δεκαεξάχρονης ερεθισμένης για χάδια και έρωτα.

Η ζωή είναι να κοιτάζεις την θάλασσα και να έχει ζέστη

 και ο ήλιος να σου ακουμπάει τους ώμους.

Η ζωή είναι ο ήχος μια κιθάρας και ενός βιολοντσέλου

και καθαρά λευκά σεντόνια και ορθάνοιχτα παράθυρα και πόρτες χωρίς κλειδαριές.

Η ζωή είναι ένα χειροκρότημα που ακούγεται από μακριά μέσα στην νύχτα

για άγνωστο λόγο, είναι μια προσπάθεια χωρίς τέλος και χωρίς τελικό σκοπό,

είναι η γεύση από τα χείλια της το απόβραδο, 

είναι να είσαι ελεύθερος μέσα στην πιο σκοτεινή φυλακή.

Η ζωή που ζούμε δεν είναι η ζωή

Η ζωή που ζούμε είναι μια σειρά από αυταπάτες και όρια,

μια σειρά απογοητευτικών πράξεων και λανθασμένων αναγκών,

μια καταναγκαστική προσπάθεια, ένα παιχνίδι επιβίωσης,

ένας φευγαλέος ασήμαντος εφιάλτης μέσα σε μια νύχτα χωρίς τέλος.

Η Ζωή είναι να σε αγαπώ και να σε νοιάζομαι

και να έχω τον χρόνο να χαϊδεύω τους φόβους σου,

να βάζω  τέλος στις αυταπάτες μου

και να μπορούμε μαζί να κάνουμε το δηλητήριο φάρμακο.

Η ζωή στέκει στον ορίζοντα της ζωής μας και περιμένει,

καραδοκεί σαν τίγρης μες στο σκοτάδι.

 

Νεαρές ερωτευμένες γυναίκες

φέρνουν παιδιά στην αγκαλιά τους

και τα αφήνουνε στα χέρια του ωκεανού,

ο ουρανός παρατηρεί απόκοσμος και σκοτεινός,

δεν υπάρχει πουθενά κανένας τόπος που να μπορείς να κρυφτείς από την ζωή.

Η ζωή είναι επικίνδυνη, απρόβλεπτη,

ένα άγριο ποτάμι από ήχους εκρήξεων και ξαφνικές αλλαγές

και υγρές μοναχικές σκοτεινές νύχτες.

Δεν μπορείς να κρυφτείς από την ζωή σου.

Η Ζωή που ζούμε δεν είναι η ζωή.

Άλλο πράγμα είναι η ζωή και άλλο πράγμα είναι η ζωή που ζούμε…

Η ζωή που ζούμε είναι μια αλληλουχία καταναγκαστικών πράξεων

και λανθασμένων αποφάσεων,

ένα μάταιο κυνήγι θησαυρού,

ένα σπασμένο παιδικό παιχνίδι ξεχασμένο στην γωνία ενός εγκαταλελειμμένου σπιτιού,

μια ασπρόμαυρη ξεθωριασμένη φωτογραφία από μια ξεχασμένη στιγμή ευτυχίας,

ένα κάτεργο,

μια φυλακή για αποβλακωμένους, υπνωτισμένους θεατές και θεατρίνους,

μια ασήμαντη παράσταση που επαναλαμβάνετε ασταμάτητα ξανά και ξανά

χωρίς νόημα, χωρίς τέλος  

Θα περπατήσουμε σιωπηλοί και ερωτευμένοι,

τυλιγμένοι από μικρά δευτερόλεπτα ευτυχίας

που θα αντηχούνε για πάντα 

στους δρόμους και τις κατακόμβες, στα διαμερίσματα και τα υπόγεια,

στα θέατρα και τους κήπους και τις άδειες πλατείες. 

Θα συναντηθούμε ξανά και ξανά σαν εραστές, σαν γονείς, σαν παιδιά

θα βρεθούμε σε ένα μεγάλο κρεβάτι στην Βαρκελώνη,

σε ένα λευκό καράβι στην Μεσόγειο, σε ένα μπαρ στο Παρίσι,

ένα οδόφραγμα στο Βερολίνο,

σε μια φτωχική καλύβα στην Σενεγάλη, μια οροσειρά του Νεπάλ,

στην παραλία του Νείλου στο Κάϊρο, στην εκστατική νύχτα του Σαν Φραντζίσκο

δίπλα στον απέραντο ωκεανό,  θα συναντηθούμε ξανά, ένα ξημέρωμα στην Βεγγάλη,

και ένα βροχερό ανοιξιάτικο απόγευμα στην Αθήνα

ξανά και ξανά.

Θα μοιάζουμε νέοι, ξένοι, άγνωστοι, τυχαίοι, άλλοι

και όμως θα ξέρεις ποιος είμαι,

και όμως θα σε ξέρω πολύ καλά με την πρώτη ματιά.

Θα συναντηθούμε ξανά.

Θα συναντηθούμε ξανά…

 Κάθε φορά, θα συναντηθούμε ξανά και ξανά

και πάλι από την αρχή.

Και θα ζήσουμε μαζί το ίδιο βροχερό απόγευμα,

σαν τώρα,

όπως Τώρα.

Θα συναντηθούμε ξανά…  Όπως Τώρα…






Πρώτη δημόσια ανάγνωση: 
Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών 
Κατάληψη Εμπρός / Mάρτιος 2014

"Aναπάντεχο Όνειρο / Ξαφνική Νυχτερινή Έκρηξη" Τάσος Σαγρής

Live Aνάγνωση στην Κατάληψη Εμπρός



Κρατάω προσεχτικές σημειώσεις
από όλες τις μέρες
που δεν ζήσαμε μαζί…
Τριγυρίζω στην παλιά συνοικία
εκεί που τριγυρίζαμε όταν
ήμασταν παιδιά…

Οι δρόμοι έχουν γεμίσει σκουπίδια,
η καρδιά μου έχει γεμίσει
καμένες νύχτες, κρυφές αναμνήσεις
και ανεκπλήρωτες επιθυμίες.

Νόμιζα ότι θα καταφέρουμε μαζί
κάτι σπουδαίο...
Δεν είμαστε πλέον μαζί,
τίποτα σπουδαίο δεν συνέβη

Χρωστάμε σε αυτό τον κόσμο πολλά
Πάρα πολλά…

Το παιδικό χαμόγελο και ένα
μπουκάλι κονιάκ στο πλάι ενός τάφου,
δροσιά για τους νεκρούς τα λουλούδια της μνήμης,
 το μνήμα γυμνό,
η ξαφνική καταιγίδα, τα μάτια σου
που λάμπουν στο σκοτάδι,
καθώς κάνεις έρωτα με την σκιά της ελπίδας,
ένα τετράγωνο άδειο,
λευκό, τα πρόδηλα αποκαμωμένα γεράματα,
αργά βήματα, λίγα λόγια,
ξερή αναπνοή, ο κόσμος που
τελειώνει, σαν μια ανάσα, σαν
ένα σύντομο αστείο, σαν να ψάχνουμε
τα πάντα,
παντού
και να μην βρίσκουμε τίποτα πουθενά

Νόμιζα ότι θα καταφέρουμε μαζί
κάτι σπουδαίο.
Δεν είμαστε πλέον μαζί
Τίποτα σπουδαίο δεν συνέβη τελικά

Στα όνειρα μου είσαι μια
φουρτουνιασμένη χειμωνιάτικη
γκρίζα θάλασσα… Όμορφη, άγρια
και όμως δεν θα ήθελα να ζω μέσα σου.
Στα όνειρα σου ίσως είμαι μια
απέραντη έρημος… Όμορφος, άγριος
αλλά δεν έχω τίποτα να μοιραστώ
μαζί σου..

Κοιτάζω τους ανθρώπους στα μάτια
και βλέπω το ανεπίτευκτο της ζωής,
τον τυφλό εγωισμό και την ζωώδη ανάγκη
κυριαρχίας.

Έχασα όλες τις βασικές ανθρώπινες δυνάμεις
σε πολύ μικρή ηλικία…
Τριγυρίζω στους δρόμους της πόλης
σαν ξένος, σαν πρόσφυγας,
σαν
καταδιωγμένος

Οι άνθρωποι μοιάζουνε ξένοι,
οι επιθυμίες τους και οι ανάγκες τους
μου είναι ξένες,
δεν έχω κάτι για να μοιραστώ,
όλα ανήκουν σε κάποιον άλλον
και
πρέπει να χάσω πολύ αξιοπρέπεια
και πολύ ομορφιά
για να αποκτήσω έστω και το ελάχιστο
αντίτιμο…

Ζω με άδειες τσέπες…

Προσπαθώ να βρω έναν τρόπο να σε
συναντήσω…
Έχεις όμως και εσύ τόσα πολλά στο κεφάλι σου
Το κεφάλι σου είναι
τόσο βαρύ
από τον κόσμο που κουβαλάς  

Η καινούργια σου δουλειά και τα παλιά
παιδικά σου παιχνίδια, εραστές μιας βραδιάς
και ανεκπλήρωτοι έρωτες,
διαζύγια, εκτρώσεις και φιλιά ξαφνικά
στην γωνιά ενός μπαρ, δουλειές που
δεν πληρώθηκαν, σχέδια που δεν ολοκληρώθηκαν,
μετακομίσεις από σπίτι σε σπίτι μετά από κάθε
χωρισμό, γραφεία, διαβήτες, τρίγωνα, χάρακες,
μελάνια, γραφομηχανές, υπολογιστές,
αριθμομηχανές, δρόμοι, φώτα, μαγαζιά,
επαγγελματικά γεύματα, ολόκληρο
το αγαπημένο σου νησί το καλοκαίρι,
ένα εφηβικό απόγευμα, μια παραλία,
μια βόλτα στην άκρη της θάλασσας,
τόσα πολλά,
τόσα πολλά που κουβαλάμε καθημερινά
μες στο κεφάλι μας!

Ζήσαμε Τόσα Πολλά…
και όμως μοιάζει σαν να μην ζήσαμε τίποτα

Νόμιζα ότι θα καταφέρουμε μαζί κάτι σπουδαίο
Δεν είμαστε πλέον μαζί
Τίποτα σπουδαίο δεν συνέβη

Ζω στην σιωπή του κόσμου
Κατοικώ στην άκρη της Νύχτας
Μένω ξύπνιος όταν όλοι οι άλλοι κοιμούνται
Δεν δουλεύω ποτέ και για κανέναν λόγο
Κρύβω μέσα μου ένα ουρλιαχτό
που μπορεί να καταστρέψει
τον παλιό κόσμο και να γεννήσει
όλες τις καινούργιες ελπίδες
Φοβάμαι
την ικανότητα σου
να συνεχίζεις να υπάρχεις
ακόμα και αν
τίποτα
από όσα είσαι
δεν είναι πραγματικά δικό σου…

Περιμένω την στιγμή
που θα ανατιναχτείς στον νυχτερινό ουρανό
και θα λάμψεις...
Περιμένω την στιγμή που θα ανατιναχθείς στον νυχτερινό ουρανό και θα λάμψεις.

Ποίηση: Τάσος Σαγρής | Κενό Δίκτυο
Πρώτη Δημόσια ανάγνωση 
στο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ
στα πλαίσια του 2ου διεθνούς φεστιβάλ Βίντεο-Ποίησης
International Film Poetry Festival που διοργανώθηκε το 2013
από το +Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών και το ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ 

"Λευκά Γιγαντιαία Κύματα" Τάσος Σαγρής | Κενό Δίκτυο

Kάποιες φορές,
εμφανίζεσαι σαν ένα γιγαντιαίο κύμα
σαν μια στιγμή από μια μελωδία που μπορεί
να σου τρυπίσει τα κόκαλα
σαν ένα σπασμένο καράβι, εκατό μεθυσμένοι ναύτες
βρέθηκαν νεκροί στην αγκαλιά σου χθες βράδυ,
τα ματωμένα βράχια ξεπλένονται από τα λόγια και τις ευχές σου,
έπειτα όλα σιωπούνε και πάλι.
Η ησυχία
δεν θεραπεύει τους τυφλούς, κοιτάζω τον αντίλαλο της φωνής σου
να χαϊδεύει το φως του κενού δωματίου.
Τα ανήσυχα χαμόγελα σου,
κάποιες φορές,
παγώνουν τις φτερούγες μου και δεν μπορώ να πετάξω.
Φέρνω λευκά τριαντάφυλλα,
γιγαντιαία λευκά τριαντάφυλλα
και τα αφήνω μπροστά
στα λευκά γιγαντιαία σου κύματα.
Σύντομα δεν θα έχει μείνει τίποτα στην θέση του.
Ο άνεμος θα πάρει την σιωπή μας
και θα την απλώσει ως το κέντρο της πόλης.
Λευκά γιγαντιαία κύματα, λευκά γιγαντιαία κύματα.

 

Έχεις μια σκιά στο πρόσωπο από τα χρόνια που έμεινες μόνη | Tάσος Σαγρής

Έχεις μια σκιά στο πρόσωπο από τα χρόνια που έμεινες μόνη.

Τα τραγούδια περνάνε από το σώμα σου και αφήνουν χαραγματιές,

χρωματιστές ανάσες, διαλυμένα φεγγάρια,

δάκρυα των εραστών που εγκατέλειψαν ο ένας τον άλλον.

Θέλεις να χορέψεις στην άκρη ενός γκρεμού,

να περπατήσεις στα όρια της νύχτας,

να κάνεις επικίνδυνα πράγματα…

Θέλεις να κάνεις επικίνδυνα πράγματα

Θέλεις να πονέσεις, το νιώθω πως θέλεις να πονέσεις…

Χρειάζεσαι πολύ περισσότερη ζωή από την ζωή που ζεις…

Χρειάζεσαι πολύ περισσότερο πάθος 

από το πάθος που υπάρχει εδώ τριγύρω…

Θέλεις να ουρλιάξεις,

το νιώθω όταν σε αγγίζω πως θέλεις να ουρλιάξεις…

Δεν έχει σημασία αν θα’ ναι από πόνο ή από αγάπη ή από λύσσα

Τώρα πια δεν έχουν και πολύ μεγάλη διαφορά μεταξύ τους…

Κοιτάζεις από το κλειστό παράθυρο

 την μέρα να πεθαίνει πίσω από τις πολυκατοικίες

Ξέρω, ότι δεν θα μιλήσεις σχεδόν για τίποτα από όλα αυτά

που σε κάνουν να στέκεσαι στην άκρη του κόσμου

Το ξέρεις ότι στέκεσαι στην άκρη του κόσμου;

Έχεις μια σκιά στο πρόσωπο σου από τα χρόνια που έμεινες μόνη.

Τα νεαρά αγόρια

μπορούν να μυρίσουν το ερεθισμένο σου βλέμμα

από απόσταση,

σαν καρχαρίες.

Ζητάς να πληρωθείς με τα ίδιο νόμισμα,

να σου αφήσουν σημάδια στο σώμα,

θέλεις να σε μαστιγώσει στην πλάτη και μετά να φύγεις από το σπίτι του

και να βγεις βόλτα με το αίμα να ματώνει το λευκό σου  φόρεμα

σαν σχέδιο σπουδαίου Ιταλού μόδιστρου.

Θέλεις να σε κλείσουν σε ένα άδειο δωμάτιο με τέσσερις άγνωστους άντρες

Δεν σε νοιάζει τί θα σου κάνουν, θέλεις για λίγο να μην σε νοιάζει τί θα σου κάνουν…

Θέλεις να μην σε νοιάζει…

Θέλεις να πονέσεις,

η τεταμένη ηρεμία του μινιμαλιστικού σου γραφείου

σε κάνει να θέλεις να πονέσεις

Από αγάπη, από πόνο, από λύσσα,

δεν έχει σημασία,…. δεν έχουν πλέον καμιά διαφορά μεταξύ τους.

 Έχεις έναν τρόμο στο δέρμα σου που δεν είναι δικός σου

Η οθόνη του υπολογιστή κάνει τα μάτια σου να δακρύζουν.

Δεν έχεις λόγους να δακρύζεις.

Έμεινες μόνη σαν σκιά του παλιού εαυτού σου.

Μερικές φορές περνάς ώρες κοιτάζοντας τις παλιές φωτογραφίες

Δεν σου θυμίζουν τίποτα πια…

Φίλοι, διακοπές, ταξίδια,

clubs, ξενύχτια, αποδράσεις,

νυχτερινές περιπέτειες, τυχαίοι εραστές…  

Όλα αυτά δεν θυμίζουν τίποτα πια

Θέλεις να λυγίσεις το σώμα σου και να τεντωθείς.

Θέλεις να μείνεις γυμνή…

Να σε δέσουν με σκοινιά στο στήθος και ανάμεσα στα πόδια σου

Να σε κρεμάσουν από το ταβάνι του γραφείου 
και να σε μαστιγώνουν δυνατά μπροστά σε όλους μέχρι να λιποθυμήσεις, 
θέλεις να λιποθυμήσεις μπροστά σε όλους, 
μέσα στα χέρια των βασανιστών σου, να νιώσεις να σε ξεσκίζουν από όλες τις τρύπες,

να κυλιστείς στο πάτωμα του γραφείου

ζητώντας αποζημίωση, ικετεύοντας για κάποια ελπίδα,

ζητιανεύοντας σκληρό σεξ και χρήματα.

Φαντάζεσαι πως ανήκεις στον διευθυντή 
και αυτός σου επιβάλλει να κάνεις πολύ χειρότερα πράγματα 
από αυτά που πρέπει να κάνεις συνήθως για αυτόν,

θέλεις να νιώσεις την μυρωδιά των συναδέλφων

και να δεις γυμνές τις κυρίες,

με ανοιχτά τα πόδια

να τρίβονται και να ουρλιάζουν… Θέλεις να ουρλιάξεις…

Το ξέρεις  πως θέλεις να ουρλιάξεις;

Θέλεις να μείνεις γυμνή,

κοινή ανάμεσα σε άλλους και άλλες κοινές,

άνθρωποι κοινοί,

απλοί καθημερινοί άνθρωποι,

 γυμνοί, πρόστυχοι, βιασμένοι,

 ερεθισμένοι,

 παραδομένοι στην πικρή ηδονή

και την επαναληπτικότητα των κινήσεων του καθημερινού βασανισμού τους

Μικρές απλές στιγμές,

καθημερινές στιγμές,

ερεθισμένοι άνθρωποι κοινοί,

κοινές, κοινότυπες, απλές επιθυμίες

Βγάζεις για λίγο τα παπούτσια σου κάτω από το γραφείο

και φαντάζεσαι για μια στιγμή ότι όλοι σε κοιτάνε

καθώς τρίβεσαι με το χέρι σου ανάμεσα στα πόδια σου,

καθώς κατεβάζεις την κιλότα σου για να δείξεις σε όλους την τεντωμένη κλειτορίδα σου

και τα υγρά σου που κυλάνε στα πόδια σου…

Ξαπλωμένη στην άκρη του γραφείου κοιτάζεις τους συναδέλφους με τα πόδια ανοιχτά…

 Ξέρεις ότι σε λίγα λεπτά θα έρθει η αστυνομία

αλλά τα χρειάζεσαι αυτά τα λεπτά..

Είναι δικά σου αυτά τα λεπτά, τα χρειάζεσαι…

Κοιτάζεις για λίγο την οθόνη του υπολογιστή,

 κοιτάζεις την μοκέτα, κοιτάζεις τις σημειώσεις μπροστά σου

Έχεις μια απελπισία στο βλέμμα σου από τα χρόνια που έμεινες μόνη.

Περάσανε πολλοί και πολλές από το κορμί σου αλλά δεν άφησαν κανένα σημάδι

Τώρα τα χρειάζεσαι αυτά τα σημάδια

Χρειάζεσαι σημάδια στο κορμί σου…

Θέλεις να σου αφήσουνε σημάδια να θυμάσαι

Σκέφτεσαι για μια στιγμή, ότι δεν έχεις τίποτα πια για να θυμάσαι

Χρειάζεσαι σημάδια στο κορμί σου…

Πρέπει με κάποιο τρόπο

κάποιος

να αφήσει σημάδια στο κορμί σου

για να βρεις τον δρόμο να επιστρέψεις σε αυτόν.

Στην καρδιά σου

τρεμοσβήνουν τα τελευταία απομεινάρια του Δυτικού πολιτισμού…  

Η έρημος απλώνεται μπροστά στα μάτια σου απέραντη

καθώς κοιτάζεις με κρυφές ματιές

πάνω από την οθόνη του υπολογιστή στο γραφείο

 τους άλλους

να συνεχίζουν να δουλεύουν

απερίσκεπτα

όπως κάθε μέρα…

 

…και εσύ θέλεις να ουρλιάξεις…

Δεν έχει σημασία αν θα’ ναι από πόνο ή από αγάπη ή από λύσσα

Τώρα πια δεν έχουν και πολύ μεγάλη διαφορά μεταξύ τους…

Tάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο [ http://voidnetwork.blogspot.com ]
πρώτη έκδοση του ποιήματος στην ποιητική συλλογή ΚΑΥΛΩΣΕ ΜΕ! στα πλαίσια του 
3ου φεστιβάλ Σεξουαλικότητας / Θεσσαλονίκη Μάρτιος 2015