ΑΟΡΑΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ #1 περιλαμβάνει: ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΒΥΡΩΝΑ & ΞΑΝΘΗ: Ενάντια στον Σεξισμό & την Ομοφοβία

 

ΑΟΡΑΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ #1

Σύγχρονη κουλτούρα

& κοινωνικές αντιστάσεις

Κείμενα: Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

http://sagristasos.blogspot.com

επικοινωνία: crystalzero72@gmail.com

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ 

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ #1 ΔΕΚ.2013

Στην εποχή μας, η αποσπασματικότητα της πληροφορίας έχει διαβρώσει σε τέτοιο βαθμό την κοινωνική κουλτούρα ώστε ακόμα και οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου απλά βαυκαλίζονται πως αυτά που υποστηρίζουν με τα χρήματα τους και τα παρακολουθούν ακόμα και οι ίδιοι αποσπασματικά, επιδερμικά, αποτελούν την κυρίαρχη «υψηλή» κουλτούρα. Από την άλλη δυστυχώς συνεχίζουν να υπάρχουν θύλακες μεγαλοαστικής μεταμοντέρνας μπαναλιτέ που στηρίζουν αυτούς που δεν λένε τίποτα, για χάρη μιας φόρμας ψευδο-καινοφανούς αλλά στην πραγματικότητα ήδη ξεπερασμένης, υπάρχουν αυτοί που ταξιδεύουν το χειμώνα στο Βερολίνο και το Λονδίνο να εισάγουν καλλιτεχνικές ιδέες, βιβλία, παραγωγές και πρόσωπα σαν «εισαγωγείς» προϊόντων, δημοσιογράφοι ανατυπώνουν δελτία τύπου, πληρωμένες παρουσιάσεις και στημένες συνεντεύξεις, εφήμερες φυλλάδες κυκλοφορούν στα πεζοδρόμια αναπαράγοντας την έρημο του πραγματικού και η τηλεοπτική αιθαλομίχλη συνεχίζει να υπνωτίζει τους εξαντλημένους ανθρώπους στα σαλόνια τα απογεύματα. Μπορεί να υπάρξει ποίηση και έρωτας, τέχνη και κοινωνική αλληλεγγύη, απελευθερωτική φιλοσοφία και απελευθερωμένη δράση σε μια εποχή σαν την δικιά μας; Πίσω από την βιτρίνα αυτού του κόσμου κρύβεται ένας άλλος κόσμος που αγωνίζεται, συμμετέχει, ονειρεύεται, δημιουργεί και ελπίζει. Εκατοντάδες underground συγκροτήματα παράγουν τον ήχο της σύγχρονης πόλης, δεκάδες υπόγειες ανεξάρτητες παρέες φίλων κάνουν πολιτική, θέατρο, χορό, ποίηση, λογοτεχνία και φιλοσοφία, στήνουν χώρους στις γειτονιές, καταλήψεις, στέκια και κοινωνικά κέντρα, παραστάσεις, ομιλίες, αντιφασιστικές συναυλίες και δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης, ο χάρτης της αντικαθεστωτικής κουλτούρας στην σημερινή Ελλάδα είναι πολύ μεγάλος και απλώνεται σε όλες τις πόλεις της χώρας. Με αυτό τον κόσμο πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για να συναντηθούμε… Να εξερευνήσουμε τις Αόρατες Πόλεις

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΒΥΡΩΝΑ

ΕΚΛΕΙΣΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΖΩΗΣ!

Υπάρχουν κάποιοι χώροι που όταν μπαίνεις σε αυτούς η απάνθρωπη πραγματικότητα της πόλης καταρρέει πίσω σου και ανοίγονται μπροστά στα μάτια σου χαραμάδες από όπου μπορείς να κρυφοκοιτάξεις έναν κόσμο συμπόνιας, αγάπης και αλληλοβοήθειας. Ένας τέτοιος χώρος είναι το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Βύρωνα που μόλις έκλεισε έναν χρόνο λειτουργίας. Όπως αναφέρουν οι ίδιοι στην δημόσια επετειακή τους ανακοίνωση: «Στο διάστημα αυτό οργάνωσε μια ομάδα 27 εθελοντών, που δούλεψαν με ενότητα, πίστη και αυταπάρνηση, δημιούργησε ένα ισχυρό δίκτυο γιατρών, που αριθμεί σήμερα συνολικά 96 γιατρούς όλων των ειδικοτήτων, υποστηρίζεται από πλήθος φαρμακείων της ευρύτερης περιοχής Βύρωνα Υμηττού Παγκράτι, Ζωγράφου και Καισαριανής και περιβάλλεται από την έμπρακτη στήριξη, αγάπη και εκτίμηση των πολιτών και τοπικών οργανώσεων και κινήσεων της ευρύτερης περιοχής. Στο διάστημα αυτό το ΚΙΦΒ δέχτηκε συνολικά 3452 επισκέψεις από τις οποίες 442 αφορούσαν την ζήτηση γιατρών ενώ οι υπόλοιποι την ζήτηση φαρμάκων.» Γιατί υγεία πάνω από όλα είναι να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον.  Η έδρα του βρίσκεται στην οδό Ελλησπόντου 12 Τηλέφωνα επικοινωνίας 210-7628209 & 6977-747431 ώρες λειτουργίας καθημερινά από 10.30 έως 1.30 και κάθε Πέμπτη 16.30 έως 17.30

Περισσότερες πληροφορίες: http://k-iatreio.blogspot.gr

 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ- ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ

ΞΑΝΘΗ: Ενάντια στον Σεξισμό & την Ομοφοβία

Όταν τον Μάρτιο του 2013 βιάσθηκε, δολοφονήθηκε και κάηκε ζωντανή από τον βιαστή της η άτυχη κοπέλα στην Ξάνθη πολλοί μπορεί να θεώρησαν πως αυτή ήταν μια εδική ιστορία επαρχιακής φρίκης. Παρ’ όλα αυτά για την «Πρωτοβουλία Κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης» ήταν ένα έδαφος κοινού αγώνα, ευαισθητοποίησης των ανθρώπων του τόπου τους και άμεσης δράσης με άλλες ομάδες που έφερε πάνω από 1000 άτομα στον δρόμο σε μια από τις μεγαλύτερες πορείες που έγινε ποτέ στην Ξάνθη. Ακόμα και αν πολλές φορές περνάνε στα ψηλά των εφημερίδων και κυρίως φιλοξενούνται δυστυχώς συχνά με χυδαίο τρόπο σε life style ιστοσελίδες με «πικάντικες» λεπτομέρειες, οι βιασμοί σε όλη την Ελλάδα αυξάνονται δραματικά, σαν απόδειξη ενός ανδροκρατούμενου νεοελληνικού πολιτισμού που συχνάζει στα γυμναστήρια και τις κυριλέ καφετέριες, κοιτά με μισό μάτι τους ομοφυλόφιλους και τα φρικιά, μισεί το διαφορετικό και βλέπει την γυναίκα σαν κατώτερο είδος, σκεύος ηδονής και αυτό-επιβεβαίωσης. Για τους ομοφυλόφιλους και τους διαφορετικούς φυσικά τα πράγματα ειδικά στην επαρχία είναι πολύ χειρότερα.

Ομάδες σαν την «Πρωτοβουλία Κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης» φέρνουν τις τοπικές συνθήκες σε επαφή με τον υπόλοιπο Ελλαδικό και διεθνή χώρο, ενημερώνουν και καλλιεργούν ένα νέο πνεύμα κατανόησης αυτών των ζητημάτων, δίνουν την ευκαιρία σε ανθρώπους από πολύ διαφορετικά πεδία (ακαδημαϊκός λόγος, βιωματική εμπειρία, κοινωνικός ακτιβισμός) να συναντηθούν και να αγωνιστούν για πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα αλλά δεν είναι! Τον σεβασμό δηλαδή προς τις ερωτικές επιλογές του κάθε ανθρώπου, την πλήρη ισότητα όλων με όλους, την δράση ενάντια στον σεξισμό και την ομοφοβία, την κοινωνική καλλιέργεια μιας κουλτούρας αγάπης προς το διαφορετικό και προστασίας του.

Περισσότερες πληροφορίες: http://stop-omofovia-xanthi.blogspot.gr/ 

 

"Χρειάζομαι ένα τόπο για να ζήσω που να μην έχει σημαία"/ Tάσος Σαγρής

Bαδίζω με μικρά αργά βήματα

και όμως χιλιάδες στιγμές περνάνε σε κάθε μου βήμα

Κοιτάζω με μάτια ξεκάθαρα την κάθε ημέρα

και όμως χιλιάδες χρόνια τελειώνουνε σε κάθε ξημέρωμα

Χρειάζομαι ένα τόπο για να ζήσω που να μην έχει σημαία

Να μην χρειάζεται εχθρούς για να έχει ιστορία

Να μην χρειάζεται θρησκεία για να πιστέψει

Να μην χρειάζεται φιλοσοφία για να σκεφτεί

Να μην έχει επιστήμη για να επιβιώσει

Να μην έχει πλούτο να επιδείξει

και κυβερνήτες να διατηρεί

Χρειάζομαι ένα τόπο για να ζήσω

αλλά δεν θέλω να μου ανήκει κανένας τόπος.

Χρειάζομαι ένα κόσμο για να κατοικήσω,

μια σκιά για να βαδίσω στην άκρη της,

έναν ορίζοντα για να βρω τον δρόμο της επιστροφής,

ένα σπίτι για να μοιραστώ και να αναθρέψω τα παιδιά και τα όνειρα

και να υπερασπιστώ τον έρωτα από την φθορά του χρόνου

Χρειάζομαι μια φωνή για να μου ψιθυρίσει μύθους, παραμύθια,

τραγούδια και δράματα,

να παρηγορηθώ

για όλα αυτά που είδα παντού σε αυτό τον κόσμο

και μου άφησαν πικρή γεύση στο στόμα

και μοναξιά στο σώμα και μια απογοήτευση

που με τυλίγει συχνά και με κάνει να θέλω να φύγω,

να φύγω μακριά από εδώ

και ας ξέρω πια

πως δεν υπάρχει κανένας τόπος πουθενά για να κρυφτώ,

πουθενά να κρατηθώ, πουθενά να αρπαχτώ

πουθενά να ξεχαστώ.

Δεν υπάρχει ούτε μια μέρα, ούτε ένα τόπος, ούτε ένα βήμα, ούτε μια στιγμή

για να κρυφτώ

Χιλιάδες χρόνια περνάνε σε κάθε μου βήμα.

Κάθε στιγμή είναι η τελευταία μου ευκαιρία.

Πρέπει να βρω τον τρόπο να διαπεράσω το πέπλο της απέραντης θλίψης,

της απέραντης άγνοιας, της απέραντης νύχτας του κόσμου…

Αυτός ο κόσμος δεν έχει ούτε ένα σημείο να κρατηθώ επάνω του

Όλα περνάνε σαν αστραπές, σαν αντικατοπτρισμοί, σαν φευγαλέες αντανακλάσεις,

Πρέπει κάτι να κάνω

για να απελευθερωθώ από όσα με κρατούν φυλακισμένο,

 αναίσθητο, καθηλωμένο στην επανάληψη

και την συνήθεια και την υπακοή…

Κατοικώ σε ένα ψέμα,

τρέφομε με αυταπάτες και πίνω το δηλητήριο της εγωπάθειας

για να είμαι ανταγωνιστικός απέναντι σε αυτούς που με περιτριγυρίζουν…

Δεν υπάρχει τίποτα σε αυτό τον κόσμο που να είναι δικό μου

και εγώ δεν ανήκω σε αυτό τον τόπο…

 Αυτός ο τόπος…

 μου είναι ξένος,

δεν είναι δικός μου, δεν έχει τίποτα που να θυμίζει αυτό που θέλω να είμαι…

Εγώ είμαι ξένος σε αυτό τον τόπο..

Αυτός ο τόπος μου είναι ξένος…        

Δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να κρυφτώ,

 δεν υπάρχει ούτε μια γωνία σε αυτό τον κόσμο για να χτίσω τις ελπίδες μου..  

Αυτός ο κόσμος φλέγεται

πυρακτωμένος από θόρυβο, πλαστές επιθυμίες  και επιτακτικές ανάγκες.

Μικρά, απειροελάχιστα σημεία του κόσμου

περικλείουν εκατομμύρια ουρλιαχτά και το αίμα και τη φρίκη

και τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων,

απειράριθμες συμπυκνωμένες χωρο-χρονικές ασυνέχειες

περιλαμβάνουν  την εξαθλίωση και τα δάκρυα

και την απόγνωση εκατομμυρίων στιγμών…

Αυτός ο κόσμος είναι μια παγίδα, το σώμα μου έχει γίνει ο χάρτης του κόσμου,

η ιστορία μου είναι η ιστορία μιας παγίδας, τα όνειρα μου είναι τυλιγμένα με αυταπάτες,

 οι φόβοι μου και οι αναστολές μου με κρατούν φυλακισμένο σε μια φυλακή που έχτισα εγώ ο ίδιος για τον εαυτό μου, για να κρυφτώ, να κρυφτώ…

Τώρα όμως ξέρω

πως δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο

ένα σημείο που να μπορώ να κρυφτώ από τον εαυτό μου…

Δεν υπάρχει ούτε ένα σημείο σε αυτό τον κόσμο για να δραπετεύσω από τον εαυτό μου…

Πρέπει να βρω τον τρόπο να απελευθερωθώ…

Συνεχίζω να βαδίζω…

Βαδίζω με βήματα αργά.. και όμως, χιλιάδες βήματα γίνονται σε κάθε μου βήμα

                                                                

O Tάσος Σαγρής είναι ποιητής, πολιτιστικός ακτιβιστής και θεατρικός σκηνοθέτης από την καλλιτεχνική και πολιτική συλλογικότητα Κενό Δίκτυο [ http://voidnetwork.blogspot.com ]

Nέα του παράσταση: 
«Ψύχωση» της Sarah Kane, έναρξη Δευτέρα 14. 10. 2013 Θέατρο Παραμυθίας
περισσότερες πληροφορίες: 
http://theinstituteinfo.blogspot.gr/2013/09/sarah-kane.html

"To τέλος μιας Ιστορίας και η αρχή μιας άλλης" Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

Η Ζωή ξέρει να επιβάλλει το Τέλος μιας Ιστορίας και την Αρχή μιας Άλλης. Θα έπρεπε εμείς να είμαστε η μοίρα αυτού του κόσμου και όχι αυτός ο κόσμος να είναι μοίρα μας. Υπάρχει πολλή ευαισθησία, πολύ πάθος για ελευθερία, πολλή θέληση για ζωή και έκφραση, πολλή συσσωρευμένη ανάγκη για απαλλαγή από τους κυβερνήτες και τα αφεντικά στους νέους ανθρώπους αυτή την στιγμή και αυτή η χώρα γίνεται πολύ συχνά ένας βράχος που μας κρατά ακίνητους, φυλακισμένους στα λάθη του παρελθόντος και υποχρεωμένους να υπακούμε σε δολοφονικές συμβάσεις. Αυτό είναι που μας κάνει να θέλουμε να βάλουμε μια τεράστια φωτιά που θα κάψει πρώτα τα πάντα και όταν θα σβήσει θα μπορούμε επάνω στις στάχτες του παλιού μας κόσμου να χτίσουμε τα αληθινά όνειρα μας. Ίσως δεν είναι μίσος για την “Χώρα”, αλλά αγάπη για την Ζωή. Το μέλλον της κοινωνίας μας δεν ταυτίζεται με το μέλλον την καπιταλιστικής οικονομίας. Ο ενοχλητικός μονόλογος της Οικονομίας πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει.
Υπάρχουν πολύ σημαντικότερα πράγματα σε αυτή την ζωή από το χρήμα και τα περιορισμένα και ηλίθια αποκτήματα του, αυτό τώρα θα το καταλάβουμε με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Τα σημαντικότερα πράγματα ούτε αγοράζονται, ούτε πωλούνται.
Η μοίρα των κατοίκων αυτής της κοινωνίας, άλλωστε, δεν ταυτίζεται με την μοίρα του Ελληνικού κράτους. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ζουν ακριβώς στις ίδιες εκβιαστικές και απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης.
Είναι τραγικό ότι δεν ταξιδεύουν πια οι Έλληνες, γιατί τότε θα ξέρανε ότι σε όλο τον κόσμο ο καπιταλισμός καταστρέφει τις ζωές μας και το περιβάλλον μας με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Όσο μένουμε κλειδωμένοι στα ατομικά και εθνικά μας παραμύθια δεν καταλαβαίνουμε ότι όλα όσα μας φοβίζουν και όλα όσα ελπίζουμε και ό,τι αγαπάμε το μοιραζόμαστε με κάθε άλλο κάτοικο μιας κοινωνίας, μιας κοινότητας, μιας γειτονιάς αυτού του κόσμου.
Έχοντας ταξιδέψει για μακρά χρονικά διαστήματα και στην Αγγλία και στην Ινδία, το Νεπάλ ή το Πακιστάν όπως επίσης και στις Η.Π.Α. ή την Ολλανδία και την Σκανδιναβία αλλά και στο Μεξικό, μπορώ να διαβεβαιώσω ότι η φτώχεια, η πείνα, η κοινωνική απομόνωση, η πίκρα για την ζωή, η απογοήτευση, η αποξένωση, η εγκληματικότητα και ο κυνικός απανθρωπισμός που συνάντησα στις νεοφιλελεύθερες χώρες "πρότυπο" για τους κυβερνήτες μας, δηλαδή τις Η.Π.Α. και την Αγγλία, είναι ασύγκριτα πιο μεγάλη από αυτή που γνώρισα στα "υποβαθμισμένα" σοκάκια των φτωχών χωρών...
Οι άνθρωποι στην Θεσσαλονίκη ή τα Χανιά, το Μέξικο Σίτυ ή την Καλκούτα είναι σίγουρα πιο ευτυχισμένοι από τους ανθρώπους στην Νέα Υόρκη ή το Λονδίνο. Μια ευτυχία που βασίζεται στην ουσιαστική συνύπαρξη και την αίσθηση της κοινότητας.
Ο θρήνος για την καταστροφή της κοινότητας βρίσκεται πίσω από όλες τις κοινωνικές εξεγέρσεις της εποχής μας και ταξιδεύοντας στην πλούσια Δύση γνώρισα αυτό τον θρήνο και είδα τα φρικτά του αποτελέσματα. Τον είδα στα πρόσωπα των χιλιάδων καταυλισμών νεο-άστεγων και νεόπτωχων στις Η.Π.Α., τον είδα στις αποξενωμένες και αλλοτριωμένες μελαγχολίες των επιτυχημένων και των ευκατάστατων, τον είδα στην αγωνία της επιβίωσης των αποκλεισμένων και των χιλιάδων ανέργων, τον είδα στα μάτια των παιδιών στις γκρίζες νεκροπόλεις, με τις κάμερες παρακολούθησης, τις συμμορίες στους δρόμους και τις περιπολίες της αστυνομίας. Η "κρίση" δεν είναι τίποτα άλλο παρά αναδιανομή του υλικού πλούτου προς όφελος των κυρίαρχων...
Υπάρχει όμως πολύ μεγαλύτερος πλούτος στο ανθρώπινο πνεύμα κάθε απλού καθημερινού ατόμου που αναρωτιέται, αμφισβητεί, μαθαίνει, συμμετέχει και εκφράζεται από όλο τον πλούτο που κρύβουν στις τράπεζες οι υπουργοί και οι επιχειρηματίες. 
Η ριζοσπαστική Τέχνη και κάθε μορφή πειραματισμού ή ελεύθερης κριτικής σκέψης, η συλλογική δημιουργικότητα, ο ρομαντισμός, ο έρωτας, και η πηγαία ανθρώπινη ευγενική ευαισθησία, στην εποχή μας, έχουν να αντιμετωπίσουν την επιθετική εχθρότητα των εμπορευματικών μηχανισμών και όλων των κρατικών θεσμών. Αυτό είναι μια περιπέτεια που σίγουρα αξίζει να την αποπειραθείς. Αξίζει να ζήσουμε και να αγωνιστούμε για την ελευθερία. 
Να υπερασπιστούμε τις ευαισθησίες μας και τα παιδικά μας όνειρα, τις μικρές απλές χαρές της ζωής, μια φροντίδα για τον άλλον που δεν μπορεί να πουληθεί στα σούπερ μάρκετ, ένα γλυκό χαμόγελο που δεν μπορεί να το αναπαραστήσει κανένα φωτομοντέλο. Αυτό απαιτεί να έρχεσαι αντιμέτωπος με επιλογές που είναι επικίνδυνες, αλλά απαιτούν να εκφραστούν, να επικοινωνηθούν και να επικοινωνήσουν. Επίσης σημαίνει ότι σε μια εποχή ατομικισμού σαν την δικιά μας πρέπει να αγωνίζεσαι για χάρη της κοινότητας, σε μια εποχή υπακοής να είσαι ανυπάκουος, σε μια κοινωνία που βυθίζεται να γίνεσαι χέρι βοήθειας για όσους σε χρειάζονται και χέρι τιμωρίας για τους εχθρούς της Ελευθερίας, σε ένα κόσμο που βαδίζει προς την καταστροφή να βαδίζεις προς την Ουτοπία.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γίνει αυτό. Μπορεί να είναι με μια διαδήλωση, μια σύγκρουση με την αστυνομία, ένα ποίημα, ένα χαμόγελο, μια έκρηξη, ένα φιλί ή μια θεατρική παράσταση. Για να πάει αυτός ο κόσμος έστω και ένα βήμα πιο πέρα χρειαζόμαστε όλους αυτούς τους τρόπους σε όποια σειρά και αν αποφασίσει ο καθένας μας να τους εξασκήσει.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
http://voidnetwork.blogspot.com/
κείμενο: Τάσος Σαγρής

Ο Τάσος Σαγρής είναι θεατρικός σκηνοθέτης και ποιητής από την συλλογικότητα 
Κενό Δίκτυο. 
Επόμενη παράσταση: "ΨΥΧΩΣΗ!" βασισμένο στο κείμενο της SARAH KANE "4.48 Psychosis" έναρξη: Δευτ. 14 Οκτωβρίου θέατρο Παραμυθίας

“Δεν είναι μίσος για την Χώρα, αλλά αγάπη για την Ζωή” / Με αφορμή την παράσταση "Πεθαίνω Σαν Χώρα" / Συνέντευξη

Ο σκηνοθέτης Τάσος Σαγρής μιλά για την παράσταση στον ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ για την Ηπειρώτικη εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ  με αφορμή την περιοδεία της παράστασης "Πεθαίνω Σαν Χώρα" και τις εμφανίσεις στα Ιωάννινα Σάββατο, 19 Μάιος 2012

Πρόκειται για μία πολιτική παράσταση. Για μία κραυγή ενάντια στην υπάρχουσα κοινωνία που κρύβει επιμελώς την υποκρισία πίσω από τις βιτρίνες του καθώς πρέπει. “Πεθαίνω σαν χώρα”. Το θεατρικό του Δημήτρη Δημητριάδη. Γραμμένο το 1978, σε μία εποχή αναστατώσεων όπως η δική μας, παραμένει διαχρονικά επίκαιρο. Κάτι σαν γροθιά στο στομάχι. Αρκεί ένα απόσπασμα: ““Αυτή η χώρα είναι νεκρόφιλη, γεροντόφιλη, κοπρολάγνα, σοδομίστρια, πουτάνα, μαστροπός και φόνισσα. Εγώ θέλω να είμαι η ζωή, θέλω να ζήσω, θα ’θελα να ζήσω, θα ’θελα να μπορούσα να ζήσω, θα ’μουν ευτυχισμένη τώρα αν ήθελα να ζήσω… όμως αυτή η χώρα δε μ’ αφήνει να το θέλω, δε μ’ αφήνει να είμαι η ζωή, να δίνω τη ζωή”. Είναι μόνο μία κραυγή, μία καταδίκη υου υπάρχοντος; Όχι μόνο απαντά ο Τάσος Σαγρής, σκηνοθέτης του έργου το οποίο ανεβαίνει από χτες ως αύριο Κυριακή στο Politheatro (αίθουσα 2) από το Iνστιτούτο Πειραματικών Τεχνών (Τhe Institute for Experimental Arts). Το Ινστιτούτο ήρθε και πέρυσι στην πόλη μας, ίδια εποχή, για να παρουσιάσει τις “Δούλες” του Ζαν Ζενέ, την πρώτη του θεατρική απόπειρα. Αποτελεί δε μία ομάδα που δεν στηρίζεται στην κρατική χρηματοδότηση, αλλά στη συνδρομή του κοινού. Όσο για τον πειραματισμό του βρίσκει στέγη σε ελεύθερους κοινωνικούς χώρους, όπως το Nosotros στα Εξάρχεια, δείχνοντας πως υπάρχει κι άλλος δρόμος για την τέχνη πέρα από τους ιδιώτες χορηγούς και την κρατική σίτιση. 


-Πόσο επίκαιρο είναι ένα έργο που γράφτηκε το 1978; τι μας λέει για το σήμερα;

Όπως είπε πρόσφατα σε μια άλλη συνέντευξη η συμπρωταγωνίστρια της παράστασης Σίσσυ Δουτσίου, “το συγκλονιστικό με το έργο Πεθαίνω Σαν Χώρα δεν είναι η επικαιρότητα του, αλλά ότι η Ιστορία της ανισότητας, της εκμετάλλευσης, της κυριαρχίας, του πολέμου και της καταστροφικής αδηφαγίας που εκφράζονται μέσα στο κείμενο διαγράφει ξανά και ξανά τους ίδιους κύκλους μέσα στους αιώνες παίρνοντας μαζί της εκατομμύρια ανθρώπους”,